Context: Discussing Dan 5:28:
Now, it is necessary to enquire
why on earth the God of all corrected Nebuchadnezzar and in turn restored him
to his kingdom, but forthwith deprived this man of both kingdom and life. On
consideration, then, we find, firstly, that Nebuchadnezzar had not observed
another person paying the penalty for impiety, and hence God’s just sentence
granted him pardon, whereas this other man, though observing his father’s heavy
penalty, gained nothing from it. The just judge was therefore within his rights
in confining punishment of the former to a specified time, whereas he granted
the latter no pardon. In particular, God foresees all future events, and thus
knows them clearly as if already in the past; so he knew ahead of time the
repentance of the former, and arranged for his fate accordingly, whereas he
knew ahead of time the latter’s incorrigible impiety, and put a stop to the
increase in impiety with death. (Theodoret of Cyrus, Commentary on Daniel [trans.
Robert C. Hill; Writings from the Greco-Roman World 7; Atlanta: Society of
Biblical Literature, 2006], 151)
The Greek of the text reads thusly:
Άναγκαϊον δέ ζητήσαι, τί δήποτε τόν μέν Ναβουχοδονόσορ παι- δεύσας ό τών
όλων Θεός πάλιν είς την βασιλείαν έπανήγαγε, τούτον δέ παραυτίκα καί της
βασιλείας έστέρησε, καί της ζωής. Σκοπούντες τοίνυν ευρίσκομεν, πρώτον μέν, ότι
Ναβουχοδονόσορ έτερον άσεβείας τίσαντα δίκας ούκ έθεάσατο, διό καί συγγνώμης
αύτον ήξίωσεν ή δικαία τού Θεού ψήφος· ούτος δέ, τήν μεγίστην τού πατρός
θεασάμενος τιμωρίαν, ούδεν έκεϊθεν άπώνατο. Εϊκότως τοίνυν ό δίκαιος κριτής έπ'
εκείνου μέν δητώ χρόνω τήν τιμωρίαν περιώρισε, τούτον δε ούδεμιας συγγνώμης
ήξίωσεν. 'Άλλως τε καί πάντα προορών ό Θεός τα έσόμενα, καί ού- τως αύτα σαφώς
γινώσκων ώς ήδη γενόμενα, έκείνου μέν προειδώς τήν μεταμέλειαν, ούτω τα κατ'
αύτον ώκονόμησε, τούτου δέ προγινώσκων τήν μέχρι τέλους άσέβειαν, τω θανάτω καταλύει
της άσεβείας τήν αύξη- σιν. Εύθύς δε άκούσας Βαλτάσαρ τών ύπό τού Δανιήλ
έρμηνευθέντων, έκέλευσεν αύτον τό προκείμενον άθλον λαβεΐν, τήν πορφύραν, καί
τόν μανιάκην τόν χρυσοϋν· είτα τούτον αύτον διακοσμήσας τόν τρόπον, τη του
κήρυκος χρώμενος φωνή τούς ύπηκόους έδίδασκεν, ώς τρίτον αύτόν τής βασιλείας
άπέφηνεν άρχοντα. Άλλ' ούδεν τούτων την θείαν άπόφασιν έλυσεν. (Ibid.,
150)
